Suçlu; sen, ben o!
Bazı takıntılarım vardır. Araştırmayı çok severim. Olmadık işi yapmayı, farklı farklı konularda araştırmaları severim. Bunu da googlede yapmak yerine, etrafımdaki kişileri adeta denek, katılımcı veya kaynak kişi olarak kullanır, aklıma takılan konularda çeşitli sorular sorar, ilk etapta pek cevap alamasam da, zamanla karşımdaki kişiyi bülbüle çevirmesini çok severim. Uzunca süredir, gençlerimizi, daha doğrusu çocuklarımızı araştırıyorum. Her ne kadar karşımdaki kişiler bu konuda ilk etapta, ser verip sır vermek istemese de, zamanda anladım ki, ebeveynler olarak çocuklarımızdan bir hayli sıkıntılılarımız var. Sokakta, okulda, iş yerinde veya aile meclislerinde kulağımıza çalınan en tanıdık cümle “Bu gençlik nereye gidiyor?” sorusu yer almaya başladı.
Çalışmayan, emek vermeden kazanmak isteyen, hiçbir kurala sığmayan, laf dinlemeyen ve kafasına göre yaşayan ya da yaşamaya çalışan asi bir kuşaktan şikayetçiyiz. Haksız da sayılmayız, ancak parmağımızı gençlere doğrulturken diğer dört parmağın bizi gösterdiğini nedense hep ıskalıyoruz. Çünkü bugün şikayet ettiğimiz o “hazırcı, laf dinlemeyen, sorgulanmaktan hoşlanmayan, gelsin de nasıl gelirse gelsin” diyen gençlik, gökten zembille inmedi. Onları ilmek ilmek biz işledik.
Her şey, “aman çocuğuma dokunma” diyerek öğretmeninin karşısına dikilen, sokakta yaşamış olduğu en ufak tartışmada bile kendi çocuğunu mutlak haklı ilan eden ebeveynlik anlayışıyla başladı her şey… “Ben çektim, o çekmesin” iyi niyetiyle çıkılan yol, çocuğun önündeki tüm engelleri daha o farkına bile varmadan temizleyen, temizlikçi bir ebeveynliğe dönüştü.
Düşmesine, hatta düştüğü zaman kendisinin kalmasına izin vermediğimiz için kalkmayı öğrenemedi. Canı sıkılmasın diye eline ekranları tutuşturduğumuz için sabretmeyi unuttu. En ufak bir eleştiride kalkanlarımızı kuşanıp onu koruduğumuz için sorumluluk almayı hiç tatmadı. Hata yaptığında bedelini ödemesine müsaade etmedik, biz onlar için çalışırken, onların bizi seyretmesine müsaade ettik, faturayı hep başkalarına kestik.
Şimdi ise karşımızda gerçek hayatın sert duvarlarına çarptığında ne yapacağını bilemeyen, en ufak bir zorlukta pes eden, otoriteyi reddeden ama kendi ayakları üzerinde de duramayan, bir bardak su istediğimizde dahi bin dereden su getirerek, homurdanan bir nesil elde ettik. Nerede yaşadıkları belli değil, çünkü onlara gerçek dünyanın kurallarını değil, bizim yarattığımız yapay ve korunaklı dünyanın kurallarını öğrettik.
Bugün gençlerin çalışmamasından, laf dinlememesinden ve hazırcılığından yakınıyorsak, önce kendi eserimizle yüzleşmeliyiz. Sorun gençlerin hamurunda değil; o hamuru yoğururken kıvamını kaçıran bizim ellerimizdi. Çocuğunu hayata hazırlamak yerine hayatı çocuğuna göre eğip bükmeye çalışan her anne baba, bugün şikayet ettiği tablonun gizli mimarı oldu.
Gençliği düzeltmek istiyor, geçmişten, yaşanılmışlıktan bahsediyor, belki ders alır diye bekliyoruz ama, yine yanılan bizler oluyoruz. Hatta öyle hale gelen aile bireyleri var ki, tövbe haşa evladı ölsün diye dua ediyor. “Neden” diye sorduğumda canımdan bezdim” diyor.
Peki ya çözüm! İşte ana soru bu! Şuan için çözümde yok gibi. Hani derler ya ağaç yaşken eğilir diye, aynı o misal. Sanırım bizler ebeveyn olarak ağacın kuru zamanına geldik.
Suçlu mu! Evet en büyük suçlu biziz. Böyle olmasını bizler istedik. Bundan sonra ne mi yapacağız? Tek yapacağımız dua etmek. Ne diyelim. Rabbim sonlarını hayırlı eylesin. Rabbim onlara doğru yolu göstersin. Bir an önce gözlerindeki perdeyi kaldırıp, gerçek hayatı onlara göstersin.
Her şeyin gönlünüzde olması dilek temennisi, selam ve dua ile…

DİĞER HABERLER
ÖMER KILIÇ- GUSÜLDEN SONRA TEKRAR ABDEST ALMAK GEREKİR Mİ?
MEHMET ÇETİN- Ankara Caddesi ile E5 Asfaltı arası
Gün birlik olma zamanı…